Czas ucieka

A ja próbuję zanim nadążyć. Pogania mnie strach przed stratą. Chcę jak najwięcej wziąć z życia. Przeżyć je jak najbardziej intensywnie. Jak najwięcej doświadczyć, przeżyć, nacieszyć się, zanim się skończy.

Na mojej drodze stoi krzyż, na którym ktoś wisi, jest cały we krwi. Omijam go i biegnę dalej. Nie mam czasu, chcę żyć. Odwracam głowę. Nie chcę patrzeć na krew.

Właściwie to my chrześcijanie powinniśmy się cieszyć. Nasi rodacy walczą o to, żeby w różnych miejscach Polski stały krzyże. Co więcej jest w naszym kraju chyba całkiem spora grupa ludzi, którzy chcieliby aby Polską rządził Jezus Chrytus. A jednak jest to bardzo smutne, kiedy widzimy twarze, na których maluje się gniew i pogarda dla tych, którzy tych krzyży nie chcą.

Nasze doczesne życie potrafi być i przerażające, i fascynujące zarazem i dlatego nasz czas poświęcamy przede wszystkim sprawom doczesnym – zaspokojeniu naszych materialnych potrzeb, poszukiwaniu radości, szczęścia, przyjemności. To te ziemskie sprawy zajmują nasze myśli i angażują nasze emocje. Bóg natomiast, Jego wymagania i jego obietnice, które dotyczą tego, co będzie po tym życiu, mogą być dla nas czystą abstrakcją. Nasze codzienne sprawy, nasze radości i smutki są konkretne, dotykają nas bezpośrednio. Znamy je, rozumiemy i one, jak się wydaje, mają pierwszorzędne znaczenie.

Jest napisane by nie wystawiać Boga na próbę, ale to dla mnie trudne. Wczoraj powiedziałam do Boga, że jeśli mnie wysłuchał, niech mój tata da mi teraz 20zł. Tata dał mi zaraz, ale nie 20zl, ale 2zł. Widocznie nie chciał Bóg bym paliła. Dziś też zwróciłam się do Boga by dał mi znak, że mnie wysłuchał. Poprosiłam bym dostała najlepszą ocenę w grupie, z egzaminu jeśli tak.